Í maí valtaði Víkingur yfir FH, 5-0, og það var ekki einu sinni glæsilegasta kvöld liðsins á tímabilinu — bara eitt af mörgum. Nú snýr toppliðið aftur, í þetta sinn í Kaplakrika, þar sem heimamenn þurfa hvert einasta stig til að forðast fallsæti. Tvö lið á öndverðum enda töflunnar, með öndverðar áhyggjur: annað eltir titil á methraða, hitt reynir að muna hvernig maður vinnur fótboltaleik. Munurinn á milli þeirra er 31 stig og heil deild af sjálfstrausti.
Markaðurinn
Markaðurinn liggur ekki fyrir; engin lína var komin upp þegar þetta var skrifað. Á pappírnum ættu Víkingar þó að vera skýrir sigurstranglegri, líka á útivelli — það er sportslegt mat en ekki verðlögð lína.
FH hafa lært að tapa ekki, en ekki að vinna. Sjö jafntefli í sextán leikjum og einn sigur í síðustu sex segja sína sögu — lið sem heldur í horfinu, hangir í leikjum og skorar lítið. Þeir hafa haldið hreinu í þremur af síðustu sex og fengið fá mörk á sig í þeim kafla, en á móti kemur að þeir hafa skorað sárafá sjálfir. Í ellefta sæti, með fallbaráttuna hangandi yfir sér, er þetta lið byggt í kringum að tapa ekki fremur en að sigra.
Víkingur eru á allt öðrum stað. Fjórtán sigrar í sautján leikjum, aðeins eitt tap í deildinni allt sumarið, besta sókn og besta vörn landsins. En dagatalið er farið að þrengja að þeim. Þeir duttu úr Meistaradeildarleiðinni í lok júlí og halda áfram í Evrópudeildinni, með viðureign við svissneska Thun inni í þessum sama glugga — ferðalag og álag sem FH hafa ekki. Þar ofan á bætist óvissa um mannskap: samkvæmt fregnum meiddust Óskar Borgþórsson, markahæsti maður liðsins, og Tarik Ibrahimagic í Ungverjalandi, og í síðasta deildarleik fengu Oliver Ekroth og Karl Friðleifur Gunnarsson báðir að líta rauða spjaldið. Hversu margir af þessum verða klárir 16. ágúst er einfaldlega ekki komið í ljós.
SÍÐUSTU LEIKIR
Leikurinn snýst um eina spurningu: getur þéttur, jafnteflisvani varnarleikur FH kæft sóknarþunga sem þeir réðu ekkert við í maí? Heimamenn munu sitja djúpt, loka rýminu fyrir framan eigið mark og vona að þeir nái einu stigi út úr þreytu og fjarveru andstæðingsins. Hjá Víkingi hvílir mikið á Gylfa Þór Sigurðssyni, sem er kominn með átta mörk í deildinni og er sá sem opnar læstar varnir, og á Aroni Elís Þrándarsyni í uppbyggingunni. Lykillinn liggur í því hverjir standa uppréttir hjá gestunum þegar flautað er til leiks. Mæti Víkingur með sitt sterkasta lið er munurinn á gæðum einfaldlega of mikill; mæti þeir hvíldir og án Óskars, þreyttir eftir Sviss, opnast glufa fyrir nákvæmlega þá tegund af 1-1 sem FH hafa fágað í sumar. Í maí fengu heimamenn enga slíka glufu — þá var ekkert að fela sig á bak við.
INNBYRÐIS VIÐUREIGNIR
SPÁIN
Gæðamunurinn er of stór til að líta framhjá honum, og innbyrðis uppgjörin síðustu misseri hafa öll fallið Víkingi í hag. FH skora lítið og Víkingur hleypa fáum í gegn, þannig að útisigur án marks frá heimamönnum — 1-0 eða 2-0 — er sú niðurstaða sem allt bendir til. Áhættan felst í tvennu og hún er raunveruleg. Annars vegar eru FH mesta jafnteflislið deildarinnar og þéttur heimaleikur gegn þreyttu toppliði er nákvæmlega umhverfið þar sem þeir næla sér í stig. Hins vegar er dagatal Víkings: staðfestist fjarvera Óskars og bætist við leikbann eftir rauðu spjöldin gegn ÍA gæti Víkingur mætt hálfgert lamaður eftir Evrópuferðina. Fari leikurinn 1-1 kemur það engum á óvart.
Þetta er andstæðan sem gerir leikinn meira en formsatriði: FH, fimmfaldir Íslandsmeistarar frá fyrri tíð, í fallslag á heimavelli — á móti liði sem er þegar komið með fleiri stig en á sama tíma í fyrra og á leiki til góða. Og innan um allt saman gengur Gylfi Þór Sigurðsson enn um völlinn í Kaplakrika, með átta mörk á tímabilinu, langt frá landsliðssviðsljósinu en enn þá maðurinn sem ræður úrslitum í efstu deild.