Skagamenn unnu FH á Kaplakrika í maí, 1-0, í leik sem Lárus Orri Sigurðsson lýsti sem færafáum leik sem hans menn stýrðu vel. En sögubókin segir aðra sögu. Í gegnum tíðina hafa Hafnfirðingar unnið þessi uppgjör 21 sinni gegn aðeins fimm sigrum ÍA. Tvö stórveldi íslenskrar knattspyrnu, hvort með sína gullöld að baki, mætast nú á allt öðrum stað en þau eru vön: í neðri hluta töflunnar, með fallbaráttuna yfir sér. Það gefur leiknum brún sem tölfræðin ein nær ekki.
Markaðurinn
Markaðurinn liggur ekki fyrir. Spáin hér að neðan er því lesning á leiknum sjálfum — út frá formi og eðli liðanna — en ekki markaðslína.
Sumarið hefur verið Skagamönnum þungt. Eftir sigurinn á FH í maí kom kafli þar sem allt fór úrskeiðis: fimm töp í röð, þar af þrír leikir þar sem liðið fékk á sig fimm, þrjú og fimm mörk. Vörnin lak stjórnlaust og Lárus Orri þurfti að svara opnum spurningum um eigin stöðu um miðjan júlí — hann kvaðst þó ekki óttast brottrekstur. Jafnteflið 2-2 gegn Íslandsmeisturum Víkings 2. ágúst, í leik með tveimur rauðum spjöldum, stöðvaði blæðinguna en breytir ekki heildarmyndinni: ÍA bæði skorar og fær á sig mörk.
FH koma úr allt annarri átt. Þeir hertu vörnina verulega þegar leið á sumarið og héldu hreinu í þremur leikjum í röð í júlí, meðal annars markalaust gegn Breiðabliki og Fram. Vandinn er hinum megin. Sigrarnir eru fáir og jafnteflin mörg, og markaskorunin hefur þornað upp. Liðið ver af aga en skapar lítið — jafntefli gegn KR á Kaplakrika 5. ágúst var enn eitt dæmið um baráttuglaða en marklitla frammistöðu. Rétt er að taka fram að úrslit beggja liða síðustu vikurnar fyrir leikinn liggja ekki fullstaðfest fyrir.
SÍÐUSTU 6 LEIKIR
Fimm töp í röð; fékk á sig fimm mörk í tveimur af sex
Þrír leikir í röð án þess að fá á sig mark (júlí)
Leikurinn snýst um andstæður. FH byggja allt á þéttri vörn og fáum mörkum; ÍA eru sóknarþenkjandi lið sem hefur lekið illa. Spurningin er einföld: kæfir júlí-vörn Hafnfirðinga sóknarþunga Skagamanna, eða afhjúpar framlína ÍA sóknarleysi FH?
Fremstir hjá heimamönnum eru Gísli Laxdal Unnarsson, sem var á skotskónum gegn Víkingi, og Gísli Eyjólfsson, sem skoraði í sama leik en sá einnig rauða spjaldið undir lokin — bæði mörkin og aginn eru þættir sem vert er að fylgjast með þar, enda veltur þátttaka hans á því hvort mögulegt bann sé afplánað. Þeir þurfa að finna glufur á vörn sem hefur nánast lokað fyrir andstæðingana vikum saman. Á móti verða Hafnfirðingar að gera það sem þeim hefur gengið verst: skora. Nái þeir að þröngva ÍA í hægan, færafáan leik — nákvæmlega þann leik sem tapaðist 0-1 í maí — spila þeir upp á sinn styrk. Opnist leikurinn hins vegar upp á gátt hentar það Skagamönnum betur, því þar liggja bæði mörkin þeirra og götin.
INNBYRÐIS VIÐUREIGNIR
SPÁIN
FH hafa breyst í jafnteflavél sem fær sjaldan á sig mark en skorar enn sjaldnar, og innbyrðis leikurinn í vor fór 1-0 í taugatrekktum, færafáum slag. Í fallbaráttuleik þar sem hvorugt lið vill tapa fyrst bendir allt til þess að mörkin verði fá og að liðin skipti stigunum.
Áhættan felst í vörn ÍA. Lið sem hefur fengið á sig fimm mörk tvisvar og endað 2-2 gegn meisturunum getur hæglega dregið leikinn upp úr þessum farvegi — fari hann fram og til baka opnast bæði fyrir mörkin og fyrir sterkari sóknarlínuna, og þá snýst spáin um yfir 2,5 í hina áttina. Sömuleiðis myndi eitt snemmbúið mark FH neyða Skagamenn framar og breyta eðli leiksins.
Þetta er stefnumót tveggja nafna sem hafa átt sína sigurtíma í íslenskum fótbolta og finna sig nú saman í neðri hlutanum. Fyrir Lárus Orra og hans menn, sem unnu þegar fyrri viðureignina, snýst þetta um að halda sér frá fallsvæðinu — og fátt hentar taugum áhorfenda á Akranesi verr en enn einn markaglaður eftirmiðdagur.